داشتم  توي خيابان هاي  شهر عشق قدم مي زدم گذرم افتاد به قبرستان عشق

خيلي تعجب کردم  تا چشم کار مي کرد قبر بود . پيش خودم گفتم يعني اين قدر

قلب شکسته وجود داره ؟؟ همين طور که مي رفتم متوجه يک دل شدم  انگار

تازه خاک شده بود. جلو رفتم و ديدم روي سنگ قبر چند تا برگ افتاده کنار

 قبر نشستم و براش دعا کردم وقتي برگ ها را کنار زدم ديدم .... اون دل

همون کسي بود که باعث شده بود دل من خيلي پيش ها بميره

روزي از گورستاني مي گذشتم روي تخته سنگي نوشته يافتم كه نوشته بود:
" اگر جواني عاشق شد چه كند؟ "
من هم زير آن نوشتم: " صبر "
براي بار دوم كه از آنجا گذر كردم زير نوشته ي من كسي نوشته بود:
" اگر صبر نداشته باشد چه كند؟ "
من هم با بي حوصلگي نوشتم: "مرگ"
براي بار سوم كه از آنجا عبور مي كردم انتظار داشتم زير نوشته من نوشته اي باشد
 اما زير تخته سنگ ، جواني را مرده يافتم

از تو بايد مي گذشتم ولي افسوس نتونستم
تو عروسك بودي و من آخر قصه دونستم
تو وجود خالي تو جز غروب هيچ چي نديدم
كاش ميشد به اين حقيقت بيش از اينها ميرسيدم ، ميرسيدم
سوختمو سوختمو ساختم هر چي داشتم به پات باختم
كاش تو رو از روز اول مثل امروز مي شناختم
آخه عشق يعني شكستن عاشقانه سر سپردن
دل سپردن به سرابِ در سكوت بي شعلم

يه روزي يه روزگاري حرف بين ما نگاه بود
عشقو نقاشي ميكرديم نقش ما خورشيد وماه بود
بعد از اون واژه نوشتيم جمله مون ستاره چين بود
 مثل دريا مي مونديم معني زندگي اين بود
زندگي اين بود
سوختمو سوختمو ساختم هر چي داشتم به پات باختم
كاش تو رو از روز اول مثل امروز مي شناختم
آخه عشق يعني شكستن عاشقانه سر سپردن
دل سپردن به سراب در سكوت بي شعلم