با دلي خسته كنج نشين غمكده ی قلبم شدم كه تمامي خاطرات عاشقانه ام را
با دست خودم لمس كنم دل آسمان هم مثل دل من گرفته ، به باران پناه ميبرم
ميخواهم در آغوشش گيرم ببوسم و ببويمش نم نم غصه های آسمان را روی
گونه هايم حس مي كنم و همراه با آسمان مي بارم كاش دل آسمان هميشه گرفته
باشد گل های پژمرده ی دلم با نگاه تو جان ميگيرد با باران مهربانی ات با
عشق بي دريغت بيا ای عشق نازنينم سخت دلتنگم .
خدايا، گر تو درد عاشقي را ميکشيدی توهم زهر جدايی رو به تلخی ميچشيدی
اگر چون من به مرگ آرزوها ميرسيدی پشيمان ميشدی از اينکه عشق رو
آفريدی بگو هرگز سفر کردی؟.... سفر با چشم تر کردی؟.... کسي را
بدرقه با اشک تو با خون جگر کردی؟ ز شهر آرزو هايت
به ناکامي گذر کردی
اگر روزى من مردم وتومرادوست داشتي هر پنج شنبه به مزارم بيا
وشاخه گل سرخي برايم بياور تا آن شاخه گلي که به تو دادم به
خاطر بياورم ... ولي اگر تو مردي من فقط يک بار سر قبرت
خواهم آمد وآن دسته گل سفيدى که باخون خودم سرخ خواهم
کرد به توهديه ميکنم ودرکنارتوعاشقانه جان ميسپارم...
من فقط نگاهت ميکنم تعجب نکن که چرا گريه نميکنم بي تو، يک
عمر فرصت براي گريستن دارم اما براي تماشاي تو، همين يک
لحظه باقي است و شايد همين يک لحظه اجازه زيستن در چشمان
تو را داشته باشم
گل خشكيده اي پيدا كردم در ميان نامه هايت ، فقط اونو نگهداري
مي كنم ، توهم اونو از براي من زياد نبين ، زيباترين عشقها را با
تو تجربه كردم، همه سروده هاي غمگين تو بيادم مي آيد ، فراموش
نكن دنيا فاني است، و خدايي كه جان داده دوباره اونو خواهد گرفت
، چگونه مي توانم تو را فراموش كنم، تا زماني كه جانم از بدنم
گفتي چشمها را بايد شست ! شستم ولی..... گفتی جور ديگر بايد ديد!
ديدم ولي ..... گفتي زبر باران بايد رفت رفتم ولي او نه چشم های
خيس و شسته ام را نه نگاه ديگرم را هيچکدام را نديد فقط در زير
باران با طعنه اي خنديد و گفت : ديوانه ي باران نديده
خارج نشده است.
دارم از تو مينويسم که نگي دوستت ندارم به تو که با يه نگاهت زيرورو
شد روزگارم اون منم که عاشقونه شعر چشماتو ميگفتم. هنوزم خيس
ميشه چشمام وقتی ياد تو می افتم هنوزم مياي تو خوابم تو شبهای پر
ستاره هنوزم ميگم خدايا کاشکی برگرده دوباره...
