حیف  لحظه های  خوبی  که  برای   تو  گذاشتم

حیف غصه ای که خوردم، چون ازت خبرنداشتم

حیف  اون  روزا  که  کلی  ناز  چشماتو  کشیدم

حیف  شوقی  که  تو  گفتی  داری  اما من  ندیدم

حیف  حرفای   قشنگی   که   برای   تو   نوشتم

حیف  رویام  که  واسه  تو از  قشنگیاش  گذشتم

حیف  شبها  که  نشستم   با  خیالت   زیر مهتاب

حیف  وقتی که تلف شد واسه دیدن تو،  تو خواب

حیف  باوفایی  من  ،  حیف   عشق   و   اعتمادم

حیف  اون دسته گلی  که ، توی  پاییز به  تو دادم

حیف  فرصت های  نقرم ، حیف عمرم  و دقیقه م

حیف هرچی به تو گفتم،راس راسی حیف سلیقه م

حیف  اشکایی   که  ریختم   واسه  تو   دم  سپیده

حیف  احساس  طلائیم ، حیف  این عشق  و عقیده

حیف  شادیم  توی  روزی که می گن  تولدت  بود

حیف  عاشقیم   که  گفتی  اولش  کار  خودت  بود

حیف  جمعه های  دلگیر،  حیف  شنبه های رنگی

حیف  اون روز که نوشتم ، چشای به  این قشنگی

حیف  فکرایی   که   کردم   واسه   جستن   بهونه

حیف  عشقی  که  کسی  نیس  حالا قدر شو  بدونه

حیف  اون  همه  قسم ها  که  به  اسم  تو  نخوردم

حیف  نازی  که  کشیدم  چون  که  طاقت  نیاوردم

حیف  اون  کسی  که  دائم  عاشقم  بود  توی رویا

حیف  که  تو از راه رسیدی اون و دادمش به دریا

حیف  چیزی  که  ندارم  ، حیف ذوقی  که  نکردی

حیف  گرمیای   دستم  ،  که  سپردمش  به  سردی

حیف  قلبم  که  یه  روزی  دادمش   دستت   امانت

حیف  اعتماد   اون   روز  ،  حیف   واژۀ   امانت

حیف  اون  همه  دعاهام  ،   واسۀ   تو   شب   یلدا

حیف  اون چیزی که گم شد ،  دیگه ام نمی شه  پیدا

حیف  اون  شبی  که  گفتم   پیش   تو  کمه   ستاره

حیف  اون  حرفا  که  گفتی  ،  گفتم  اشکالی  نداره

حیف  چَشمایی   که  گفتم   به  تو  با   لبای  خندون

حیف  آرزوی   دیدار ،  با   تو  بودن  زیر  بارون

حیف  هر چی  که  سپردم ، حیف  هر چی که  نبود

حیف  تکلیفم   بیا  و  روشنش  کن   تو   به  زودی

**************************

تو بیرون می روی از خانه ات به  قصد هر  کاری

و  شب   هم   ادعا   که   عاشقانه   دوستم    داری

نمی دانم   چه    دردی   به   سراغت    آمده    اما

امان  از  بی کسی   در  لحظه های   تلخ    بیماری

پشیمانم     پذیرفتم    که    مهمانت     شوم      اما

نمی خواهم    که  هرگز   بشکنم   رسم    وفاداری

همیشه    آرزویم   در  تمام   لحظه  ها    این   بود

که  عشق  ما   نگردد  رنگ   بازی های   تکراری

ولی  افسوس  این  یک  آرزویم  هم  ز دستم   رفت

تحمّل  می کنم   تنها   تو   را   از   روی   ناچاری

تمام  رازهایم   را  به   تو  گفتم   ولی  صد   حیف

چه  می دانم  تو  کاش  این  راز هایم  را  نگهداری

چقدر  از  دیگران   طعنه   شنیدم    با    توام    اما

نتیجه  هیچ   بود  ا ز  این  همه  عشق  و   فداکاری

خم  کوچه  همان  خم   مانده   و  جاده   همان  جاده

تمام  روزها   گر یه  همه   شب ها   پر  از  زاری

چه کردی تو برای من به جز یک  مشت حرف زرد

که   سنگین  است   روی  شانۀ  من  همچنان  باری

خداحافظ   نه   با   تو  ،  با  همه   تا    آخر  عمرم

تو یک هدیه  به من دادی  که  نامش  هست  بیزاری

**************************